Intake bij Maasstad, Endocrinologie

Vandaag was De Grote Dag voor Marije. Mijn 1e afspraak Endocrinologie in het Maasstad in Rotterdam. Wat was het een feestje.

Ik had echt verbazingwekkend goed geslapen. Om half elf het licht uit gedaan, gewoon in slaap gevallen en 2x wakker geweest.

De wekker stond op 6 uur en ik heb ‘m een paar keer laten snoozen. Uiteindelijk zat ik om 7 uur aan het ontbijt. Ik wilde wel eens even weer ouderwets lekker genieten van het ontbijt in een hotel. Dat is toch altijd een feestje, hoewel ik niet te gek wilde doen. Tot 8 uur heb ik daar gezeten en mijn ochtendritueel gedaan met krantjes lezen online, 2 kopjes koffie etc.

Ik was best zenuwachtig of ik alles wel kon vinden. Ben nog nooit in het Maasstad geweest en niet alle ziekenhuizen zitten altijd even logisch in elkaar. (Geloof me, ik heb echt wel een paar ziekenhuizen gezien).

Maar het Maasstad is nieuw en super overzichtelijk. Het was 10 minuten rijden en parkeren ging vlot, ook omdat ik zo vroeg was. Ik liep (per ongeluk) mee met personeel door de personeelsingang. Toen ik dat in de gaten kreeg heb ik me verontschuldigd en toen vroeg ze waar ik naar toe moest. Patiëntenregistratie was mijn antwoord. Ze verwees mij naar de centrale receptie maar deze muts liep toch verkeerd. Toen riep ze me terug. “Mevrouw, U kunt beter die trap nemen”. Dat was een goed begin van de dag. Mijn stem was in ieder geval matching met mijn uiterlijk.

Patiëntenregistratie was een fluitje van een cent. Mobiele telefoonnummer van mezelf opgegeven en eentje voor noodgevallen. Ze vroeg van wie dat nummer was. Van mijn vrouw heb ik toch maar gezegd. Dat is tenslotte ook zo. Geen frons en daarna gewoon de vraag “Mevrouw mag ik nog even een foto van u maken?” dus ook dat ging weer prima.

Het resultaat van al deze snelheid was dat ik om 8:30 bij de interne geneeskunde was en mijn 1e afspraak om 9:40 was.

Ik kon in ieder geval beginnen met bloedruk, meten en wegen. Dus dat maar gaan doen. Aan een apparaat wat 4x meet om de 3 minuten. Uiteindelijk lieten ze met wat langer zitten en heeft het apparaat 6 metingen gedaan. Prima. De bloeddruk was alsof zij zo uit uit het boekje kwam.

Op de weegschaal was ik 86-en-een-beetje en mijn lengte natuurlijk nog steeds 189.4. BMI Perfect, vinkje.

Ondertussen was Sonja Teuben, de verpleegkundig specialist aangekomen. Ik kon dat horen omdat ze aan haar collegae een grotere kamer vroeg want ze had vandaag een stagiair. Daar had ze me over ingelicht of het goed was dat ze er bij zou zijn. Ik vind dat altijd prima. Mijn oudste dochter doet HBO Verpleegkunde.

Na het meten heb ik mezelf neergezet op een stoel pal voor kamer 9, want ook dat had ik opgevangen dat ze daar zat. Even op de telefoon appen naar familie en vriendinnetjes wat de status was. Vervolgens kreeg ik een compliment van een dame die langsliep voor mijn laarzen. Fijn.

Na een paar minuten komt Sonja uit haar kamer lopen en ziet me zitten. Eerst loopt ze gewoon langs me heen, maar daarna vraagt ze een beetje verbaasd, ben jij soms Marije? Ja dus. Zo heeft mijn vrouw mij genoemd wil ik dan soms spontaan zeggen maar dat klinkt wat gek.

Sonja gaf aan dat wat haar betreft we eigenlijk wel gelijk kunnen beginnen maar dat ze even op de stagiair moeten wachten. Die belt vervolgens en Sonja haalt haar op van de receptie. Duidelijk echt de eerste dag. Leuk, twee gespannen mensen in 1 kamer.

Uiteindelijk zat ik dus om 9 uur met Sonja in plaats van 10:15. Ik zal je vast voorbereiden, we hebben meer dan een uur gezeten terwijl normaal 45 minuten staat. Ontzetten leuke vrouw, heel professioneel en oprecht geïnteresseerd. Het hele verhaal is de revue weer gepasseerd. Vijf kinderen, nog steeds getrouwd maar allebei niet lesbisch, diepe liefde en volle ondersteuning. Amper 10 maanden in transitie en bij de Endo. Heel bijzonder.

Vervolgens het verhaal van de anticonceptiepil besproken. Toen ik vertelde dat mijn borsten puur natuur zijn viel ze bijna van verbazing van haar stoel. Vervolgens vertelde ik dat ik alle “symptomen” ofwel gevolgen van de HRT al merk en ook best goed. Dikke bovenbenen, billen, afnemen spierkracht, emotioneler, haar wat weer terug komt, nou ja, je kent het riedeltje wel. Ook heb ik haar verteld dat mijn stembanden heel vrouwelijk zijn. Ik heb waarschijnlijk echt superveel geluk met mijn genen wat dat betreft. Ze kon ook al echt goed horen dat ik logopedie deed.

Ze heeft me verteld dat ik me er maar op moet voorbereiden dat de borsten nog verder groeien en dat ze na volgende week met de echte HRT waarschijnlijk nog veel gevoeliger worden. Pfff, dat wordt wat. Ik vind het eigenlijk al echt heel mooi zoals ze nu zijn. Ze passen qua proportie al heel mooi bij mijn lichaam, ik ben lang en slank. Wat wel leuk zou zijn is dat ze nog wat naar elkaar toe gaan “groeien”. Er zit nog wat ruimte tussen de twee dames in zeg maar. Dat zie je niet als ik een BH aanheb natuurlijk, die trekt dat mooi samen.

Ze hebben nog even verder onderzocht, longen beluisterd, mild en lever gevoeld en of ik dikke enkels heb.

Ik begin op 2x 1mg met pilletjes. Ik mocht kiezen tussen pillen, pleisters en pompjes. Qua leeftijd mag ik nog (net) pilletjes en ik vind dat wel heel praktisch, ook met kinderen in huis en dingen aanraken enzo. De anticonceptiepil werkt ook prima dus mijn lever zet het niet allemaal om in E1 in plaats van E2 zoals je wel eens hoort. De keus was dus eenvoudig en ik mag elk moment dat ik wil toch switchen.

Voor de T-Remmers krijg ik injecties. Dat is inmiddels standaard (bijna) overal.

Vervolgens bloedprikken. Dat was zo gepiept. Het was rustig op de bloedafname en er waren maar 3 buisjes nodig.

Toen ik weer terugkwam liep ik Sonja weer tegen het lijf. Ze had geregeld dat ik ook zo aan de beurt was bij de Endocrinoloog.

Het echte gesprek bij de Endo lijkt een beetje op het gesprek bij de Psychiater voor je diagnose. Dat duurde 5 minuten, bij de Endo stond ik met 10 minuten buiten. Ook een heel aardige vrouw.

Dinsdag wordt ik besproken in het MDO, dan zijn de bloedwaardes binnen. Vervolgens gaat het recept naar mijn apotheek. Ik zit dan in Parijs met mijn dochter maar mijn vrouw kan het ophalen. Komt vast goed.

Vrijdag 6 mei om 8 uur krijg ik dan de eerste T-Remmers. 316 dagen nadat ik in transitie ging. Het kan dus wel, maar je moet een beetje geluk hebben. Een beetje veel misschien wel.

Eigenlijk is het nog korter want ik heb het eerst mijn broer en zus verteld, toen mijn vrouw en toen hebben we nog 2-3 weken om de brei heen gedraaid voordat we voor het eerst voor mij samen vrouwenkleding hebben gekocht. Mijn naam heb ik pas gekregen nadat we het de kinderen hebben verteld. Er is daarna dus nog wel een maand overheen gegaan.

Alle lof voor PsyTrans, maar ook vandaag was een heerlijke ervaring. De oprechte interesse en je niet laten wachten. Heel speciaal.