Schuldgevoel, Twijfel & Spijt…

Transgender & Spijt…

Als dit artikel niet wordt gelezen dan zal het niet aan de Google ranking liggen want spijt hebben van je transitie is momenteel een hot topic in Nederland.

Spoiler alert… nee, ik heb absoluut geen spijt. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik soms rondloop met schuldgevoelens. Ik besef mezelf wel regematig dat dit leidt tot twijfel, en in het ultieme geval tot spijt.

Hoe weet je het zeker?

Aan het begin van mijn transitie, nu 14 maanden geleden, was er in mijn hoofd geen ruimte om verder na te denken over de gevolgen van mijn transitie. Het enige waar ik mee bezig was waren wachtlijsten en hoe ik zo snel mogelijk kon beginnen met de HRT.

Ik wist eigenlijk vrijwel direct zeker dat ik de juiste keuze had gemaakt en ik zal ook uitleggen waarom.

Als kind droomde ik er al van om meisje te zijn. Dit gaat terug tot mijn vroegste herinneringen. Ik droeg stiekem de jurkjes van mijn zusje en toen ik groter werd die van mijn moeder.

Toen ik de vrijheid kreeg van een rijbewijs, salaris en een auto begon ik zelf kleding te kopen en toen ik verkering kreeg met wie nu mijn vrouw is had ik een redelijke garderobe.

Weggooien en weer kopen

In het begin heb ik het steeds weggegooid en weer opnieuw gekocht. Niet bepaald een goedkope gewoonte en ik ben daar dan ook mee gestopt omdat we samen een leven wilden opbouwen. Een huis kopen, een gezin.

Jarenlang heb ik “succesvol” mijn gevoelens gecompenseerd met mijn carrière. Het gevolg hiervan was echter vermoeidheid, burnout klachten en overmatig gebruik van alcohol wat op zichzelf weer overgewicht tot gevolg had. Ik had regelmatig driftbuien.

Toen ik in transitie ging waren al die klachten ineens weg. Totaal weg. Niet meer moe, geen behoefte aan bier en in amper 6 maanden tijd was ik meer dan 20 kilo afgevallen. Ik wist het zeker.

Schuldgevoel…

Ruimte voor schuldgevoel, en de bijbehorende twijfel is eigenlijk iets wat de afgelopen maanden pas is gaan spelen, nu mijn transitie in een rustiger tempo gaat.

Zoals ik al schreef was ik aan het begin alleen maar bezig met mezelf, met de wachtlijsten en de sociale transitie. Erg veel ruimte om na te denken over de gevolgen van mijn transitie voor mijn gezin en de omgeving was er niet. Ik kreeg alle steun die ik nodig had en probeerde ook echt wel terug iedereen op de hoogte te houden van wat er speelde.

Met regelmaat kreeg ik met name in het begin te horen dat het allemaal wel heel erg snel ging en dat het voor mijn omgeving echt lastig was om bij te blijven. Het bijzondere was daarbij wel dat dit dan weer niet goldt voor mijn gezin die min of meer het tempo aangaf.

In het begin van mijn transitie was voor mijn gezin het belangrijkste dat ik rustiger was geworden, meer mezelf, geen driftbuien meer. Daardoor onstond er ruimte.

Wat we denk ik geen van allen realiseerden, ikzelf in ieder geval niet en mijn vrouw ook niet, is dat door de transitie meer veranderde dan alleen mijn lichaam en uiterlijk.

Getrouwd met een vrouw, maar niet lesbisch…

Ik heb durven toegeven naar mezelf toe dat ik toch echt op mannen val. Als ik vroeger naar meisjes keek was dat niet omdat ik verliefd was maar omdat ik jaloers was. Dit geeft veel spanning in de relatie.

De buitenwereld ziet twee vrouwen die met elkaar getrouwd zijn, dus wordt aangenomen dat we lesbisch zijn, maar niks is minder waar.

Het betekent niet dat we niet meer van elkaar houden, die liefde zit enorm diep, maar er is geen sprake van fysieke aantrekking.

Werk…

Wat ook spanning geeft is dat ik in mijn ambities zoek naar ander soort werk.

Waar ik het vroeger fijn vond om weg te kruipen achter mijn computer om contact met mensen te voorkomen wil ik nu eigenlijk niets liever dan onder de mensen zijn.

Ik werk freelance, dus gelukkig heb ik de vrijheid om relatief snel te kunnen schakelen.

Het betekent wel dat ik minder thuis zou zijn. Vroeger was ik ook vaak weg, maar vooral om te vluchten voor mijn onzekerheid. De associatie bij mijn gezin is echter nog steeds dat van huis weggaan vluchten betekent. Dit is vergelijkbaar met de reactie van mijn kinderen als ik bij hoge uitzondering toch weer eens een biertje drink. Iedereen is dan gelijk op zijn hoede, want is het alcoholgebruik dan toch terug?

Angst en onzekerheid…

Deze vind ik zelf het lastigste omdat ik niet weet of het komt door de hormonen of door de enorme hoeveelheid veranderingen.

De laatste tijd merk ik dat ik veel voorzichtiger ben geworden in bijna alles. Dat kan autorijden zijn, het werken met bepaalde gereedschappen of het nemen van een beslissing.

Het zou theoretisch best te maken kunnen hebben met de omschakeing van testosteron naar oestrogeen.

Wat de oorzaak ook is, natuurlijk merkt de omgeving het ook en dat geeft spanningen die er vroeger niet waren.

De kinderen…

Last, but definately not least… De kids. Hoe gaan de kinderen om met je transitie. We hebben er vijf… dus dat heeft nogal wat invloed.

De jongens waren vooral bang om het op school te vertellen en vervolgens ermee gepest te worden. Uiteindelijk heeft het een heel schooljaar geduurt voordat het bekend is gemaakt.

Mijn oudste dochter geeft toch wel aan dat ze een vaderfiguur mist in haar leven. Ik heb en had echt een fantastische relatie met haar maar je merkt aan alles dat het anders is.

De oudste kinderen zijn allemaal zelf in de pubertijd en hebben dus veel ruimte nodig om hun eigen identiteit te bepalen. Het is best heel moeilijk om daar iedereen ruimte in te geven.

Mijn jongste dochter is net vier, dus was drie toen ik in transitie ging. Zij weet niet beter en zegt gewoon mama. Hierdoor is de transitie voor de andere kids weer behoorlijk zwart/wit want daar zijn ze zeker niet allemaal aan toe en sommigen wellicht nooit. En dat mag. Als de jongste een paar jaar ouder is zullen we het haar wel vertellen, maar momenteel hebben we samen besloten om het te laten voor wat het is.

Sociale contacten

Ook wij hebben inmiddels contact verloren of verminderd met familie en vrienden die ons tempo niet konden of wilden bijhouden. Dit is lastig en gelukkig voor ons gevoel op dit moment niet permanent.

Tijd

Alles wat hierboven is geschreven heeft tijd nodig, rust en goede communicatie. We komen er wel uit.

Desalnietemin zou ik liegen als ik niet regelmatig mezelf schuldig voel. Zou het niet beter zijn geweest om toch gewoon mijn emoties te beheersen. Het was me een goede veertig jaar gelukt, dus waarom zou het niet nog eens veertig jaar lukken.

Het werkt zo niet, en dat weet ik heel goed. Dit is beter maar we moeten ons ook realiseren dat alleen maar in transitie gaan niet zaligmakend is en dat het bepaalde uitdagingen in het leven niet minder maakt en op sommige uitdagingen juist extra veel druk legt.

Nieuwe Transgenderwet

Momenteel is er veel te doen over de nieuwe transgenderwet. Volgens tegenstanders zou het te gemakkelijk worden om in transitie te gaan en het zou een trend zijn, vooral onder kinderen.

Zelf zie ik dat anders en waar volgens mij veel verwarring ontstaat is dat er nog steeds een gatekeeper is voor de medische transitie.

De nieuwe transgenderwet maakt het vooral gemakkelijker om zonder specialist in sociale transitie te gaan waardoor je heel laagdrempelig kunt ontdekken of je inderdaad in een ander geslacht prettiger kunt leven.

Omdat de sociale transitie gemakkelijker wordt krijgen de psychologen die, met de nieuwe wet nog steeds, moeten beoordelen of je het medische traject in mag gaan het veel gemakkelijker. Door de nieuwe wet heb je immers kunnen uitproberen en bewijzen voor jezelf dat het inderdaad problemen oplost en dat je het echt wilt.

Daardoor kunnen de trajecten drastisch worden verkort en de wachtlijsten weggewerkt. Ik hoor nog steeds dat veel mensen 10 of meer gesprekken hebben voordat ze door mogen in het medische traject. Het zou enorm schelen als dit wordt gehalveert naar bijvoorbeeld vijf gesprekken omdat je al kunt laten zien dat je prettiger leeft, of uberhaupt kunt leven, omdat je onderliggende probleem gerelateert is aan genderdysforie.

Spijt van je transitie?

Zelf heb ik nog nooit iemand ontmoet die spijt heeft en de officiele statistieken geven aan dat het vrij laag is in Nederland.

In Amerika ligt het hoger maar daar is het redelijk gemakkelijk om aan hormonen te komen.

Wat ik ervan begrijp is dat als er sprake is van spijt, dit vaak komt doordat iemand sociaal alles verliest en vereenzaamd. Men heeft dan geen spijt van de transitie, maar van het sociale gevolg.

De transfobie die momenteel een luidere stem krijgt in een kleine groep gaat dit probleem uiteraard alleen maar groter maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s