‘Oh, ja… die puinhoop van je ex!’

‘Oh, ja… die puinhoop van je ex!’

Een paar dagen geleden waren we met ons gezin in Walibi. Genoten van elke minuut. Het was echt pretpark weer, droog maar niet te warm en relatief korte wachttijden.

Mijn wederhelft en ik waren voornamelijk “druk” met onze jongste dochter van vier, terwijl de pubers in alle achtbanen gingen.

Op een gegeven moment zaten we in een attractie die een 4×4 jeep moest voorstellen. Onze dochter zat aan het stuur en wij als moeders samen achterin. De jeep was oranje en het grapje werd geplaatst dat dit toch wel emoties en herinneringen naar boven bracht. Ik grapte tegen haar: “Oh ja, had je ex niet ooit een grote oranje 4×4 jeep?”. We schoten allebei in de lach want zo voelt het wel een beetje.

Emoties & Genderdysforie

De meeste mensen met genderdysforie hebben minstens enige tijd van hun leven een poging gewaagd om te gaan met die emoties terwijl ze probeerden te accepteren dat ze zijn geboren in het verkeerde lichaam.

Dit kost veel energie en die emoties die moeten ergens naar toe.

Ik vergelijk emotie wel eens met de wet van de communicerende vaten. Als je aan de ene kant de druk opvoert moet het aan de andere kant ook ergens heen. Je kunt niet alleen maar net doen alsof alles goed is zonder dat dit ten koste gaat van iets anders.

Voor sommigen betekent dit dat ze hun leven nooit op de rit krijgen en statistisch gezien blijven veel van ons hangen aan de onderkant van de samenleving. Sommigen gaan aan de alcohol of drugs en komen in een neerwaardse spiraal terecht totdat ze met geluk hulp vinden en eruit getrokken kunnen worden.

Compensatiegedrag

Het had denk ik niet zo heel veel gescheelt of ik had ook bij die groep gehoord. Mijn geluk was dat ik handig was met computers en daarin succesvol was.

Met het geld wat ik verdiende wilde ik steeds meer en steeds groter en tot wanhoop van mijn gezin had ik op een gegeven moment vier auto’s en een motor. Iedere keer als ik iets had gekocht, dan zette ik mijn zinnen weer op het volgende. Een grote caravan, een TV van 75 inch en zo kan ik nog wel even doorgaan.

In mijn werk wilde ik per-se het beste zijn en dat is ook gelukt. Ik heb een aantal boeken geschreven en ben de hele wereld over gevlogen om gastcolleges en spreekbeurten te houden op congressen.

Toen kwam corona… en zat ik thuis…

Als ik voor mijn werk wegging had ik de vrouwenkleding in de koffer en het eerste wat ik deed op hotel was me omkleden. Als ik een nachtvlucht had en de verlichting van het vliegtuig was uit dan durfde ik ook “mezelf” te laten zien. Op vliegvelden durfde ik het op een gegeven moment ook wel, ik zag dat het niemand eigenlijk een moer interesseerde.

Met corona zat ik thuis en werd het vrij snel een snelkookpan waar geen houden meer aan was. De emoties moesten eruit. Linksom of rechtsom.

Om een lang verhaal kort te maken wilde mijn vrouw op een gegeven moment niet meer verder met ons huwlijk en mijn antwoord was toen eigenlijk in opluchting dat ik dan eindelijk in transitie kon gaan. Wat er daana gebeurt is kun je elders in mijn blog wel lezen.

Was het dan allemaal een leugen?

Voor mijn gezin en mijn relatie is de transitie de redding geweest. Het heeft uiteindelijk ervoor gezorgd dat we bij elkaar zijn gebleven en in meer harmonie samenleven dan menig ander gezin.

Wat wel heel lastig bleek, was om de sinaasappel van mijn leven af te pellen en de stukken weg te gooien die hoorden bij het compensatiegedrag en de stukken te houden die mooi zijn.

Mijn broertje plaatste een week ofzo geleden de opmerking dat hij het er best moeilijk mee had om te kijken naar het verleden en te zien wat nu echt was en wat niet.

Zo heb ik bijvoorbeeld ooit mijn motorrijbewijs gehaald omdat hij dat ook had gedaan. We zijn samen op motorvakantie geweest en dat was best heel fijn op het ongeluk na wat ik had in Frankrijk.

Toen hij verhuisde naar Engeland heb ik het motorrijden uit het oog verloren en toen hij een paar jaar geleden weer een motor kocht heb ik er toch uiteindelijk ook weer een gekocht. En dus nu weer verkocht.

Ik snap wel dat hij er moeite mee heeft om dit een plekje te geven en eerlijk gezegd vind ik het zelf ook nog steeds moeilijk.

In mijn hart weet ik dat ik motorrijden doodeng vind. Ik heb twee keer een ongeluk gehad omdat ik onzeker was. Het is gewoon niks voor mij en ik moet het niet doen omdat iemand anders het doet of omdat het mannelijk is.

Hetzelfde heb ik met houtbewerking en zaagmachines. Mijn vader is handig met timmeren en ik vond dat ik het ook moest kunnen. Ik vind alleen machines eng en ik ben bang dat er iets misgaat. Het afgelopen jaar heb ik bijna alle machines die ik had verkocht en mijn vader zegt dat hij dat jammer vind. Ik snap dat, maar kan er niks aan doen.

Jezelf worden…

Het afgelopen jaar ben ik mezelf geworden en heb ik losgelaten wat ik alleen maar deed om het ongelukkig zijn mee te compenseren.

Wat ik niet had verwacht en totaal heb onderschat is dat deze verandering bijna lastiger was voor mijn omgeving dan de fijtelijke medische transitie.

Voor mij is de medische transitie (de hormoon therapie) juist de bevestiging dat ik de juiste beslissing heb genomen. Testosteron is doping. Letterlijk helaas. En het past niet bij mij, ik voel me thuis in een vrouwenlichaam en met oestrogeen. Ik kan er ook niets aan doen en het was een stuk gemakkelijker geweest als het niet zo was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s