Papa wordt Mama… toch?

Papa wordt Mama… toch?

16 Juni 2022. Precies een jaar nadat we alle kinderen hebben verteld dat ik in transitie ga.

We hebben het ze niet allemaal tegelijk verteld en onze oudste zoon hoorde het als laatste want hij dat die week kamp van de scouting.

“Ik heb het er toen met mijn vrouw over gehad. Onze dochter gaat straks als ze vier wordt naar de basisschool. Wat willen we dan?

Het was niet gepland. Mijn transitie kwam voor iedereen, inclusief mezelf, als donderslag bij een heldere hemel. Ik had het zelf nooit meer verwacht en mijn vrouw en ik hebben het ook niet uitgebreid voorbereid, we hadden gewoon een beetje geluk dat van de 5 kinderen er die week 3 toevallig weg waren.

Ik heb al wat meer stukjes geschreven over hoe de kinderen het afgelopen jaar zijn omgegaan met mijn transitie en met hun reacties en ondersteuning heb ik veel geluk gehad. We zijn een hecht gezin, doen veel samen en helpen elkaar waar nodig.

In mijn werk is het de zomermaanden altijd heel rustig en ik ben er al een paar jaar achter dat ik beter in de wintermaanden gewoon hard kan werken en een buffertje kan opbouwen voor de zomer als het rustig is. Iedereen die beslissingen nemen kan is dan op vakantie. Ik had dan ook twee maanden vrij. Stom toeval maar dit was heel handig voor de eerste stap in mijn sociale transitie. Met andere woorden, ik kon eerst rustig zes weken met mijn gezin wennen aan de nieuwe situatie zonder na te hoeven denken over werk.

De eerste sociale test was de vakantie in Drenthe op de camping. Ook dit was een voordeel vonden de kinderen want ze konden rustig de kat uit de boom kijken hoe iedereen op mij reageerde in vrouwenkleding zonder dat het gelijk in ons dorp plaatshad.

Dit viel ons allemaal reuze mee eigenlijk. We hebben geen gekke reacties gehad op de camping of in de omgeving. In het zwembad van de camping zwom ik met de kinderen in mijn badpak en tijdens de vakantie heb ik mijn eerste jurk gekocht en ook aangehad.

Waar is die papa dan?

We kwamen er wel voor het eerst achter dat het vreemd was om op een terras waar we een ijsje aten of wat dronken nog papa te zeggen. Mensen begonnen vreemd te kijken want die kinderen zaten toch met twee vrouwen aan het tafeltje? Of toch niet?

Op de camping kwamen een paar jongens ons een keer voorbijlopen en we hoorden ze tegen elkaar zeggen: “Het is toch een vrouw. Dat zei ik toch!”.

Tegen de kinderen had ik gezegd dat ik altijd hun vader zou blijven en dat ik het prima vond dat ze papa zouden blijven zeggen. Met name mijn oudste dochter vond dat fijn. Ze had toen vaste verkering en een van de eerste dingen die ze bedacht was dat het vreemd zou worden als ik haar zou weggeven als ze ging trouwen. Meisjes van 17…

Gewoon Marije…

Langzaam maar zeker werd steeds duidelijker dat het voor de sociale transitie niet handig was om papa te blijven zeggen en niemand van het gezin voelde zich prettig bij het idee dat je juist daarom vreemd werd aangekeken in een winkelstraat of een restaurant. Het werd eigenlijk al heel snel gewoon Marije in plaats van Papa.

Dat werkte prima voor de oudste kinderen behalve mijn oudste dochter en mijn jongste dochter. Mijn oudste dochter was niet mee geweest op die vakantie en thuisgebleven. Ze vond het maar gek om Marije te zeggen en het contact tussen ons werd ook wat minder.

De jongste was net drie geworden maar had een achterstand in haar spraakontwikkeling. Op dat moment kon ze nog geen tien woorden zeggen.

In September was ze aan de beurt voor de intake bij Kentalis, een gespecialiseerde instelling voor kinderen met een taakachterstand. Op het formulier heb ik nog vader ingevuld maar wel mijn nieuwe naam en de opmerking dat ik in transitie ben.

Daarna is het eigenlijk een hele tijd stabiel geweest. De zomer was voorbij… geen terrasjes meer, minder mensen op straat en eigenlijk te weinig gelegenheden om er heel veel bij stil te staan of papa nu wel zo handig is of niet.

Begin van 2022 was onze dochter aan de beurt om logopedie te komen doen bij Kentalis. We hebben de intake gedaan en toen ze vroegen wat onze verwachtingen waren vertelde ik min of meer voor de grap, maar met een serieuze ondertoon dat ik het fijn zou vinden als ze Marije zou kunnen zeggen. Dat zou het leven wat gemakkelijker maken.

Moeder… geen vader…

Inmiddels waren we ook begonnen met formulieren in te vullen met Moeder en plaats van Vader en ik had de scholen van de andere kinderen aangeschreven om hun administraties aan te passen. Ook was mijn geboorteakte aangepast en was ik voor de gemeentelijke basisadministratie inmiddels vrouw en moeder van mijn kinderen.

Door de logopedie kreeg onze dochter meer zelfvertrouwen met praten en het ging allemaal ineens snel. Ze begon veel meer te zeggen, ook tijdens het peuterzwemmen wat ik elke week met haar deed.

Toen we met peuterzwemmen overgingen naar een hogere groep kregen we een zwemjuf die het nodig vond om heel vaak heel expliciet papa en mama te zeggen en ik voelde me daar heel ongemakkelijk bij. Het klopte voor mij niet en het begon toch de knagen.

Ik heb het er toen met mijn vrouw over gehad. Onze dochter gaat straks als ze vier wordt naar de basisschool. Wat willen we dan? Ik zie er uit als vrouw en mensen vergissen zich zelden (toen, ik praat over begin dit jaar).

Willen we dat onze dochter in de kleuterklas gelijk vragen krijgt van klasgenootjes en vanaf de eerste dag zich moet verantwoorden voor een papa in vrouwenkleding.

Toch mama…

We hebben toen samen besloten dat het mama Marije zou worden.

Echt, ik denk dat het voor mij misschien wel het gelukkigste moment in mijn leven was. Of het scoort heel hoog in de top 10.

Voor de andere kinderen en de omgeving was dit echt een schok en velen hebben er echt flink aan moeten wennen. Er zijn echt andere moeders geweest die best even geslikt hebben bij het idee dat papa zomaar mama wordt.

Wat meestal het beste werkte om onze motivatie uit te leggen is om het te vergelijken met twee lesbische moeders waarvan eentje de biologische moeder is en de tweede dus niet. Alleen ben ik wel een biologische ouder.

Heel ingewikkelt misschien maar uiteindelijk onze keus.

Uiteindelijk heeft het alles echt veel gemakkelijker gemaakt. Onze dochter pakte het heel snel op, omdat het praten ook steeds beter ging. Daarnaast is het tijdens allerlei sociale gebeurtenissen gewoon heel fijn als er zo’n klein meisje op je afrent en hard MAMA! gilt.

Bij het zwembad hebben ze het niet meer afgeleerd. Na de derde keer de juf corrigeren was ik het zat. Ik vond het echt niet leuk meer om in mijn bikini papa genoemt te worden en voor mijn dochter was het natuurlijk ook niet bevordelijk voor de consistentie.

Inmiddels zit ze een paar maanden op de basisschool en er is mij een keer door een meisje uit haar klas gevraagd of mijn dochter geen papa heeft. Ik heb keurig geantwoord dat ze twee mama’s heeft. Mijn hart maakte een klein sprongetje van vreugde want het meisje had niet gevraagd of ik niet misschien toch haar papa was.

Doordat de jongste nu al best een tijdje mama Marije zegt zijn de oudere kinderen het langzaam ook aan het overnemen. Allemaal op hun eigen tempo. Het is allemaal gewoon wat gemakkelijker.

Vanmorgen was ik eventjes echt boos op mijn oudste zoon en er kwam een hele duidelijke en spontane “Ja, mam” uit.

Het is een zoektocht… voor iedereen. Ik heb veel met anderen gepraat en het valt me op dat het toch echt vaak papa blijft. Het is niet dat ik het niet snap, maar ik ben zelf wel echt blij dat ik nu ben wat ik altijd had willen zijn…

Mama Marije…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s