Het kookexamen van mijn oudste zoon…

De grootste prioriteit in mijn transitie is het laten meekomen van onze kinderen.

Mijn oudste dochter leeft haar eigen leven, is 18, heeft een autootje, en gaat naar het tweede jaar HBO-V.

Mijn middelste dochter doet brugklas Mavo-Havo en onze jongste zoon gaat volgend jaar VWO doen.

De jongste was drie toen ik in transitie ging en weet niet beter, voor haar ben ik Mama Marije.

Wat betreft mijn transitie zijn onze oudste kinderen heel egoistisch en dat mag. Voor hun gaat het er puur om: “Wat betekent het voor mij en mijn leven?”. Vier pubers in een huis die zichzelf proberen te ontdekken terwijl bij mij de hormonen door mijn lijf gieren en hetzelfde doen wat hun ook meemaken, verandering van mijn lijf en mijn emoties.

Dit verhaal gaat over onze oudste zoon van 16. Hij zit op praktijkonderwijs, doet het daar super goed maar zit daar vanwege een licht verstandelijke beperking.

Kookexamen

Naar de dag van vandaag is het hele schooljaar uitgekeken. Hij mocht een keuzestroom kiezen en koos keuken/horeca. Het hele jaar heeft hij hard geoefend en nu mocht hij dus examen doen wat betekent: “Koken voor je ouders en hun bedienen.”

Onze zoon heeft op school niet over mijn transitie willen vertellen. Helemaal het waarom hebben we nooit helemaal eruit gekregen maar waarschijnlijk de angst voor plagerij en/of pesten. Vanwege zijn beperking moet hij al harder werken dan de rest, hij mocht bij uitzondering naar deze school in plaats van voortgezet speciaal onderwijs en daar zijn we super trots op.

Onze middelste dochter heeft er bijvoorbeeld helemaal geen moeite mee. Al haar vriendinnen weten het en ik breng ze regelmatig naar school en naar feestjes met de auto en dan is het altijd mevrouw en moeder van… of als ze vragen naar “je moeder” is het “welke van de twee?”.

Wat zeg je dan?

Ik weet niet beter of ik heb altijd alle gesprekken op school gedaan. Ik zat altijd tussen de moeders en ik vond dat prima.

Inmiddels ben ik dit jaar al een paar keer bij onze zoon op school geweest. De eerste keer in een andere vleugel van het gebouw zodat niemand mij kon zien en later wel gewoon in de vleugel van de PRO.

Dit moest natuurlijk en-plein-publique met andere ouders van andere kinderen erbij.

Ik heb er zelfs met mijn psycholoog over gepraat. Wat moeten we nou? Ik heb het geluk dat meestal niemand doorheeft dat ik trans ben dus het idee was om maar te zeggen dat ik zijn tante ben ofzo. Daar zullen we wel mee wegkomen. Dat was in ieder geval het plan.

Eenmaal daargekomen loopt het plannetje behoorlijk in de soep. Er waren wel tien dingen die mis gingen. Mijn vrouw noemde me schat. Een lerares zei “jullie zoon” en weer iemand anders van de leraren riep “je ouders” luid over de gang.

Uiteindelijk is hij geslaagd. Een mooi certificaat, applaus en foto’s en daarna mag hij met ons nog even meelopen naar de auto. “Heeft iemand nog iets gezegd?” is het eerste wat ik vraag. Ik wil niet dat hij zich oncomfortabel voelt. Het antwoord was dat er helemaal niks was gevraagd.

Een paar uur later…

Hij moest nog op school blijven om medeleerlingen te helpen met hun examens en juist als ik van plan ben om met de hond te gaan wandelen in het bos komt hij aanfietsen. Ik loop naar hem toe en feliciteer hem nogmaals met de dag en vraag hoe de andere examens zijn afgelopen. Iedereen is geslaagd zegt hij met een grote glimlach.

“Oh,” zegt hij ook nog… “ik heb gezegd dat jullie mijn ouders waren, en niemand deed gek”. Wat ben ik trots. Hij glom van oor tot oor. Nu is alleen de vraag of de kids uit zijn klas denken dat hij twee lesbische moeders heeft of dat een van de twee dames in transitie is. Dat zullen we de komende paar weken misschien nog wel horen.

Huilen van geluk…

In de auto naar het bos waar de hond mag loslopen heb ik zitten janken van blijdschap. Ik zit nu acht weken aan de officiele HRT en het spul werkt best goed kun je wel zeggen.

Op zich was het niet zo veilig. Ik zeg altijd dat de snelweg hier nog moet worden uitgevonden en de meeste wegen uit het dorp zijn amper anderhalve auto breed met bonen aan de kant van de weg

Emoties

Vandaag was verder in het begin geen handige dag. Iets wat afgelopen weekend was gebeurt zat me nog flink dwars en vlak voor mijn verlof zit iedereen aan mijn hoofd te zeuren van alles wat nog af moet.

Zelf heb ik ook regelmatig behoefte aan een klankbord of iemand om tegenaan te praten. Mijn ouders zijn die fase voorbij.

Morgen heb ik logopedie en ik heb het gevoel dat ik een beetje vast zit of aan het maximale wat ik kan halen.

Ook zit het me dwars dat ik niet weet wat ik wil met mijn borsten. Nou ja, ik weet het wel maar moet nog wennen aan het idee.

Kortom, ik ben een onzekere puber in een huis vol pubers alleen mag ik het niet zijn en moet ik volgens mij ook nog de hypotheek betalen enzo…

Anyway… dikke knuffel van Marije en bedankt voor het lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s