Alleen in de speeltuin… met vier kinderen…

Gisteren hadden we onze eerste familiedag van mijn moeders kant. Tijdens (maar niet door) corona zijn mijn grootouders kort na elkaar overleden en om toch contact te houden met de relatief kleine groep is besloten om op of rond de trouwdag van opa en oma jaarlijks iets te organiseren. Dit zal voor velen niet onbekend klinken maar voor ons was het iets nieuws.

Mijn wederhelft zat in de organisatie en samen hadden we geregeld dat de familie een rondleiding kon krijgen in een museum waar mijn opa tien jaar lang als vrijwilliger heeft gewerkt. Leuk voor de volwassenen en te doen voor de pubers maar wat doe je met de kids?

Ik heb echt helemaal niets met museums en ben een echt buitenmeisje dus we hadden afgesproken dat ik wel bij de kinderen zou blijven. Vanuit het museum zou speelgoed klaarliggen.

Dat lag er dus niet…

Even een klein beetje paniek, de rondleiding was al begonnen en daar zat Marije met haar dochter van 4, twee neefjes van 7 en 9 en haar zoon van 11.

Gelukkig hadden we al een noodplan bedacht voor die tijd, want om de hoek zat een kinderboerderij met speeltuin. We kennen dat vrij goed want onze oudste zoon heeft daar stage gelopen.

Ik weet niet of je het wel eens geprobeert hebt om tijdens (het begin van je) transitie over een schoolplein te lopen maar kinderen zijn niet alleen opmerkzaam en nieuwschierig maar ook heel direct in vragenstellen als ze iets willen weten.

Toch naar de speeltuin, want wat moet je anders. Je gunt de familie haar moment en wilt de kinderen ook met een leuk gevoel laten terugkijken naar de dag.

Spoiler alert, het ging allemaal goed. Ik moest afrekenen in het restaurant voor de toegang. Uitleggen wat ik wilde betalen aan een ongeinteresseerd jochie van 15 wat daar waarschijnlijk ook tegen zijn zin stage loopt. “Die mevrouw wil afrekenen… dat moet je op deze manier doen…” zegt iemand die waarschijnlijk zijn begeleider is. Dat gaf me iets meer vertrouwen.

De jongens schieten al snel naar de skelterbaan en ik blijf met mijn dochter in de speeltuin. Ze komt de glijbaan niet op. “Mama Marije helpen?” vraagt ze. Gelukkig hebben we ongeveer een half jaar geleden de switch gemaakt van papa naar mama… anders had ik nu gehangen.

Twee meisjes vinden dat mijn dochter niet snel genoeg gaat en beginnen haar te duwen. Netjes gezegd dat mijn dochter vier is en dat ze iets geduld moeten hebben. De meisjes pochen dat ze al vijf zijn maar doen toch rustiger. Mijn stem is goed genoeg om weer geen rare vragen te krijgen.

Even bij de jongens kijken, die zitten in het springkussen en daar lopen nog twee andere jongens omheen. “Hoi Tante!” schreeuwt mijn neefje tegen me, en ik glimlach en geniet van hun plezier.

Mijn zoon begint een beetje om me heen te hangen en klaagt dat hij het warm heeft. Of hij terug mag naar het museum. Dat gaat niet, ik kan de andere kinderen niet zomaar alleenlaten en ook niet steeds heen en weer.

Hij begint te mokken en ik moet toch proberen een beetje opvoedkundig hem weer in het gareel te krijgen. Met mijn logopediste heb ik het er vaak over gehad dat mopperen heel lastig is voor je stem maar ook dit leidt gelukkig niet tot situaties waarin ik veel aandacht naar me toetrek en uiteindelijk gaat hij met zijn zusje wat spelletjes doen en lopen ze naar de konijntjes en de geiten waar een paar kleine geitjes net zijn geboren. Daar is ook wat meer schaduw dus minder warm.

Aan het eind heb ik ze getrakteert op een ijsje. Ze zijn heel lief geweest en we zitten met zijn vijven aan een tafeltje en ik zit er toch wel als een trotse moeder en tante even te genieten van het moment.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s