Fieldtrip naar Odense met mijn broer

Bijna een jaar ben ik nu in transitie waarvan 6 maanden HRT. Velen zullen dan de emotie wel herkennen: Ben ik passabel? Heeft iemand het in de gaten?

Nadat ik deze week al met mijn dochter naar de Zorg en ICT beurs was geweest met leuke ontmoetingen had ik wel genoeg zelfvertrouwen om het nog eens dunnetjes over te doen. Twee dagen beurs in Denemarken samen met mijn broer.

Ik ga d’r niet om zitten liegen dat ik best zenuwachtig was. Gaat dit allemaal goed en wat doe ik als het niet goed gaat.

De beurs was in het midden van Denemarken, in het kleine plaatsje Odense wat echt bijna letterlijk in de middle of nowhere ligt. Lastig te berijken met het vliegtuig en met het gedoe op Schiphol zit je ook niet te wachten op een reis in de lucht. Met de auto dus. Mijn broer zou rijden.

Eigenlijk had ik niet echt iets te zoeken op de beurs behalve bijpraten met mensen in mijn netwerk. Vroeger was ik heel actief, gaf ik zelf altijd presentaties op dat soort gebeurtenissen en ik wilde zien wat zoiets nu met mij doet.

Mijn broer moest wel werken. Hij moest een dag workshop geven en de dag erna een presentatie. Ik had via-via een gratis entreekaartje gekregen en betaalde “alleen” mijn hotelkamer (wat in Denemarken al duur zat is).

Op woensdag ochtend, zo’n beetje rond elf uur, haalt mijn broer me thuis op en we laden mijn spullen in zijn auto en vertrekken. Het is acht uur kachellen dus je hebt nogal wat tijd om het een en ander te bespreken zeg maar, en dat hebben we ook gedaan.

Mijn broer en ik zijn opgegroeid als tweeling. Ik ben tien-en-een-halve maand ouder als hij dus veel dichter bij elkaar kun je niet geboren worden zonder dat je echt een tweeling bent. We zijn met wat onderbrekingen altijd heel close geweest en sinds een jaar of wat doen we hetzelfde werk en werken we ook heel veel samen.

Onze rolverdeling is sinds mijn transitie compleet veranderd en hij heeft dat echt heel goed opgepakt. Ik voel zijn bescherming als ik bij hem ben en het voelt ook echt alsof hij dat prettig vindt. Vroeger was dat andersom vanwege traditionele rolverdeling qua leeftijd maar eigenlijk is dat vanzelf veranderd. We hebben daar ook allebij heel veel tijd in geinvesteerd en hij is voor mij een enorme steun geweest en is dat nog steeds.

Tijdens de reis zijn we een keer gestopt om te tanken. Ik heb even de benen gestrekt naast de auto. Je zag wel alle mannen even kijken maar niet anders dan wat je normaal ervaart. Sommigen staren net iets langer en dat is wel vervelend maar volgens mijn dochter moet ik daar maar aan wennen.

In het hotel ging het prima en we hebben daar ook gegeten. Het was een vrij duur hotel met restaurant en ik kreeg keurig netjes eerst de menukaart en daarna ook eerst mijn eten en daarna pas mijn broer. Dat zijn van die kleine dingetjes die je opvallen.

De volgende ochtend was het dan zover, redelijk vroeg zijn we naar de beurs gegaan. Ik had een vrij strakke zwarte jurk aan waarin je niets kunt verbergen.

Wat ik vervolgens merkte is dat iedereen op zijn eigen manier omgaat met de hernieuwde kennismaking. Sommige mensen kwamen spontaan op me af en maakten even een kort praatje om te zeggen dat het leuk was om me weer te zien. Er was ook iemand die echt heel afwachtend was, ik merkte dat gewoon, maar ik wilde hem wel echt even spreken. Ik ben zelf op hem afgestapt en hij was super nerveus.

Vervolgens liep het gesprekje eigenlijk wel soepel maar ik merkte wat opluchting toen ik hem verder een prettige dag wenste.

Wat nou grappig was is dat ik hem de rest van de beurs nog een paar keer tegenkwam in de gangen en elke keer daarna was hij supervrolijk en groette steeds en we hebben nog een spontaan gesprekje gehad. Alsof de muur voor hem was afgebroken.

Met de voorzitter van het evenement heb ik ruim anderhalf uur gesproken. Hij is directeur van een bedrijf met bijna 200 man personeel en een van zijn medewerkers was een jaar of vier geleden in transitie gegaan van man naar vrouw. Hij wist alles van de stappen waar je doorheen gaat en het was heel prettig om daar met hem over te praten.

Er waren echt serieus een heel aantal mensen die met niet herkenden en totaal langs me heen liepen. Mensen die ik echt zelf aan moest spreken en dan pas in de gaten hadden dat ik het was. Dat was dan denk ik maar een compliment.

Het bedrijf waar mijn broer mee samenwerkt (en mijn gratis toegang had geregeld) is recent een samenwerking aangegaan met een club die niet deel uitmaakt dan de community (de oude garde zeg maar). Ze kenden mij dus niet en stelden zich netjes voor en vroegen of ik de zus van mijn broer was. Heel vriendelijk.

Met een van de twee heren raak ik in gesprek en hij vraagt wat ik doe voor het bedrijf. Niets meer is mijn antwoord maar ik heb er wel vijf jaar voor gewerkt toen ze nog een start-up waren. Uitgelegd dat de software waar hij mee werkt voor een groot deel door mij is bedacht en geprogrammeerd.

Toen kreeg ik een setje hele grote ogen en een heel verbaasde opmerking: “oh, dus je bent programmeur? Dat had ik niet verwacht!”. Alsof je als vrouw alleen maar mooi staat te zijn op een beurs of marketing kunt doen. Ook maar zien als compliment maar met een raar onderbuik gevoel.

Al met al heb ik veel leuke gesprekken gehad en met de meeste mensen bijgepraat die ik wilde zien. Het aantal vergissingen was op minder dan een hand te tellen wat ook heel fijn is.

Wat we niet zo heel slim gedaan hebben is dat ik een naam heb gekregen van mijn vrouw waar ik super blij mee ben, maar die dus in het Engels niet heel gemakkelijk is uit te spreken. Ik leg dan uit dat je het uitspreekt als Mariah. Dan is het ineens duidelijk.

Ik heb niet meer de drive die ik vroeger had om naar dit soort beurzen te gaan en per-se met mijn snuffert vooraan te willen staan. In het verleden heb ik presentaties gegeven voor meer dan duizend mensen maar dat hoeft van mij niet meer. Ik heb die kick niet meer nodig om iets van mezelf te moeten vinden ofzo.

Wat heel fijn was om te horen is dat iedereen vond dat mijn stem heel erg was veranderd en daar heb ik natuurlijk ook serieus hard voor gewerkt. Soms was het eng want als het wat rumoerig was hoorde ik mijn eigen stem niet en heb je geen referentie. Je moet er dan maar gewoon vanuitgaan dat het wel goed is. Dat vind ik echt nog wel heel eng.

Het is heel fijn om weer thuis te zijn. Ik heb genoten van drie dagen met mijn broer in onze nieuwe relatie. Hij vond het ook heel fijn.

Wat ik buiten dit verhaal heb gehouden is dat mijn vader ook in Denemarken was met zijn vriendin. Dat was stom toeval, maar we hebben op donderdagavond samen gegeten en bijgepraat en vervolgens op vrijdagochtend ook nog even kort. Waar dat over ging is weer een heel ander verhaal wat ik ook nog eens zal opschrijven. Dit maakte het wel een pittige reis met een hoop emoties in mijn hoofd.

Vandaag hebben we een familiedag van de kant van mijn moeder. Daar zie ik een beetje tegenop, maar ook dat is een verhaal voor een andere keer.

Bedankt voor het lezen en een dikke knuffel van Marije.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s