Zorg & ICT met mijn oudste dochter…

Kleine meisjes worden groot en mijn dochter van 18 is heel zelfstandig. Ze zit in het eerste jaar HBO-V, heeft bijna twee jaar vaste verkering en werkt in het weekend in de horeca. Soms voelt het wel eens alsof ze niet meer thuis woont en dan komen we elkaar ineens tegen.

Vandaag had ik haar een dag voor mezelf en dat is een hele bijzondere dag en ervaring geworden.

Zelf loop ik al een tijdje te kijken of ik in mijn werk een cariereswitch kan maken naar de zorg. Ik heb altijd in de logistiek gewerkt en die mannenwereld was ik een beetje zat.

Toen ik opperde om naar de Zorg & ICT beurs te gaan wilde mijn dochter wel mee, want voor school moest ze nog orrientatieuren maken en ze hebben op die beurs ook innovaties op het gebied van bedden, liften, zorgrobots, enz.

We waren allebei een beetje nerveus en wisten niet zo heel goed wat we moesten verwachten. Geen van beide ooit op die beurs geweest en als ik naar dat soort plekken ga met veel mensen gieren de zenuwen nog door mijn lijf of ik wel passabel ben en niet geklokt ga worden.

Rond half elf kwamen we aan in de jaarbeurshallen in Utrecht. We waren met de trein gegaan en in de trein waren we allebei een beetje stil.

Eenmaal op de beurs zie ik mijn dochter opbloeien. Alles is ruim opgezet en erg overzichtelijk. Het is de eerste dag van de beurs en het is niet druk. Na een bezoekje aan het toilet gingen we eerst kijken bij de bedden en andere apparatuur. Haar ding.

Ik ben enorm trots op mijn dochter. Op elke stand waar iets stond wat ze interessant vond maakte ze een praatje met de vertegenwoordigers en liet zich alles uitleggen. Ik ontdooide ook langzaam want iedereen deed heel normaal tegen mij en ze betrok mij in de gesprekken. Na vandaag weet ik in ieder geval veel meer over zorgrobots en autonome tilliften.

Rond lunchtijd hebben we een rondje gelopen op het horeca paviljoen en een minihamburgertje gegeten en ze maakte een praatje met een leverancier van vegetarische producten die we ook mochten proeven.

Daarna was ik aan de beurt want we bezochten het softwarepaviljoen. Daarin was ik geinteresseerd.

Uiteraard waren daar de usual suspects, leveranciers van monitoringssystemen en cameratoezicht maar ik was nieuwsgierig naar wat Microsoft doet in ziekenhuizen. Die stand hadden we uiteindelijk gevonden.

De meneer waarmee ik aan de praat raakte kende ik nog niet, maar ik heb uitgelegd dat ik al 25 jaar met de software van Microsoft werk en dat ik overweeg om over te stappen naar de zorg. Hij vraagt wat door en haalt een collega erbij. Uiteindelijk praten we denk ik een minuut of 15 a 20 totdat er iemand komt langslopen die ik ken van vroeger. Echter hij herkende me niet. Maar dan ook echt totaal niet.

Vervolgens liet ik hem mijn naamkaartje zien met mijn vinger over mijn voornaam zodat alleen mijn achternaam zichtbaar is. Toen zei hij dat hij die naam wel kende, die was heel bekend in de Microsoft wereld. Nog steeds geen herkenning.

Toen kwam het mooiste want hij vroeg of ik “mezelf” kende. Hij noemde mijn oude naam (deadname) en toen sloeg ik dicht. Mijn dochter heeft me gered en uitgelegd dat ik dat dus was en dat ik sinds een jaar in transitie ben.

Wat volgde was een mooi gesprek en we hebben afgesproken dat we na de beurs contact opnemen. Ze hebben 18 ziekenhuizen als klant en ze wilden zeker wel samenwerken.

Weer was ik trots op mijn dochter, maar zij was ook trots op mij en verbaasd hoe dit gesprek ging en wat eruit kwam.

Als laatste hebben we een rondje gelopen langs de ministandjes met de startups. Daar liepen we langs een standje met borstprotheses. Mijn dochter was nieuwsgierig en dan wordt je aangesproken, zo werkt dat.

Na een kort praatje over het product besluit ik de stoute schoenen aan te trekken en vraag of ze er wel eens aan hebben gedacht om de protheses te promoten in de transvrouwen community. Dat hadden ze zeker geprobeert maar dat was wel een lastige wereld.

Toen verzamelde ik nog ietsje meer moed en vertelde dat ik zelf in transitie ben. Verbazing, wat ik dan maar zie als compliment. Ze vroegen me vervolgens of ik niet eens wilde meedenken over dit onderwerp. Ze blijken in Deventer te zitten met het bedrijf dus dicht bij waar wij wonen. Wordt vervolgd.

Ze vroegen overigens of ik mijn borsten al “had laten doen”. Neen, de hormonen hebben me al een mooie B-Cup gegeven. Ja, dat is heel bijzonder en komt niet veel voor, zeker niet na een paar maanden al.

We besluiten tot een late lunch in de binnenstad en lopen via hoog catherijne daarnaartoe. Daar komen we een winkel tegen waar ze alleen maar Pink Gellac verkopen. Mijn dochter doet mijn nagels, we hebben samen zo’n setje gekocht en besluiten twee kleurtjes te kopen. Ikke een andere tint rood en zij wil blauw.

Na de lunch, die heel gezellig was lopen we nog even een sieradenwinkel in waar mijn dochter een paar oorbellen voor me uitzoekt.

Het mooiste was dat we in de trein naar huis honderduit hebben gekletst over vanalles en nogwat. Mijn stem houd het goed, niemand kijkt raar en alles lijkt te kloppen.

Gisteren vroeg ik aan mijn dochter of ze wilde dat ik gewoon een spijkerbroek aan zou doen, maar dat hoefde niet. Het was meer dan prima dat ik de jurk zou aandoen die ik net vorige week van Zalando had binnen gekregen.

Echt een heerlijke dag gehad met mijn volwassen dochter. Ik ben een trotse moeder.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s